Θλίψη, οργή, πόνος, οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό, αλλά δεν είναι αρκετές. Είναι πολύ μικρές, πολύ λίγες. Η ψυχή μου πονάει τόσο πολύ που παγώνει, ψυχρό αίμα κυλάει στις φλέβες μου.
Ουρλιάζω ΓΙΑΤΙ;
ΓΙΑΤΙ έπρεπε να θυσιαστούν οι ζωές σας στο βωμό του μίσους;
ΓΙΑΤΙ έπρεπε να δοθεί το αίμα σας ως προσφορά στα ανθελληνικά βαμπίρ που μας κυβερνούν, μέσα κι έξω από την Ελλάδα;
ΓΙΑΤΙ η μνήμη σας έπρεπε να σκυλευτεί από κορακόψυχους δημοσιογράφους που δεν υπολογίζουν τίποτα μπροστά στην εξασφάλιση της αποκλειστικότητας και την άνοδο της τηλεθέασης;
ΓΙΑΤΙ οι γονείς σας έπρεπε να βιώσουν καρέ καρέ την εκτέλεσή σας προκειμένου κάποιοι παραδόπιστοι συμπατριώτες μας να γεμίσουν τις τσέπες τους με χρήμα;
Γιατί για τους θιασώτες της «δημοκρατίας», τους τοξοβόλους του συστήματος, δεν είσαστε άνθρωποι, είσαστε μόνο Χρυσαυγίτες, μέλη εγκληματικής οργάνωσης.
Είσαστε αυτοί οι ενοχλητικοί που μιλάνε για πατρίδα, για έθνος, για τιμή.
Είσαστε αυτοί που τόλμησαν να πουν την αλήθεια.
Είσαστε αυτοί που μοιράσατε τρόφιμα στις ελληνικές οικογένειες που φτωχοποιούνται μέρα με τη μέρα.
Είσαστε αυτοί δεν σας άγγιξε η λάσπη, μείνατε καθαροί.
Είσαστε αυτοί που νικήσατε το φόβο.
Είσαστε αυτοί που μόνο με σφαίρες μπόρεσαν να σας λυγίσουν.
Αυτό δε σας το συγχώρεσαν αδέλφια μου. Σε κανέναν μας δεν το συγχωρούν. Η θυσία σας δεν θα πάει χαμένη, δεν θα ξεχαστεί γιατί δεν είναι θάνατος για μας, είναι η επισφράγιση του θάρρους και της γενναιότητάς σας. Είναι το λάβαρο που θα κρατήσουμε για πάντα στην ψυχή μας. Είναι ο φάρος που θα οδηγεί τα βήματά μας στην πορεία μας για την ολοκλήρωση του Αγώνα μας.
Η Ελλάδα σας αγάπησε πολύ, γι αυτό σας πήρε στην αγκαλιά της, μια αγκαλιά που χωράει μόνο ήρωες.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΙΑΤΡΙΔΟΥ
