Ξημερώνοντας η 2α Μαΐου του 1919 , βρίσκει την Ελληνική μεγαλούπολη της Σμύρνης ντυμένη στα γαλανόλευκα , να πανηγυρίζει και να αδημονεί.
Στο βάθος του ορίζοντα , φαίνονται ήδη τα φουγάρα του υπερωκεάνιου Πατρίς, το οποίο με ισχυρή συνοδεία ξένων πολεμικών πλοίων μεταφέρει τμήματα της 1ης Μεραρχίας του στρατού μας , τα οποία σε λίγη ώρα θα βρίσκονται παρατεταγμένα στην πολυθρύλητη προκυμαία της νύφης της Ιωνιας.Ο Ελληνικός πληθυσμός της πόλης, παραληρεί από ενθουσιασμό, η περιπέτεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, έχει αρχίσει και μαζί της γιγαντώνονται οι προσδοκίες όλου του Ελληνισμού, για την ολοκλήρωση της Μεγάλης Ιδέας !!
Ο συμπαγής Ποντιακός Ελληνισμός που κατοικεί σε μεγάλες πόλεις του Ευξείνου Πόντου πανηγυρίζει κι αυτός ..Προσβλέπει στο τέλος των βασάνων που έχει υποφέρει από το 1908, από την ανηλεή πολιτική των Νεότουρκων. Από τη έναρξη του Α Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, έχει υποστεί τα πάνδεινα από τον Τούρκικο Εθνικισμό…Σφαγές, δηώσεις , εμπρησμούς ολόκληρων χωριών, εξορία του ανδρικού πληθυσμού στα Τάγματα Εργασίας ( Αμελε Ταμπουρου), με μόνη δικαιολογία ότι δεν ήταν ικανός για υπηρεσία στον Τουρκικό Στρατό, ο οποίος πολεμούσε στο πλευρό των κεντρικών αυτοκρατοριών. Την ίδια τύχη είχαν και πολλοί άλλοι Έλληνες μικρασιάτες, από τις παραλιακές πόλεις της Ιωνικής γης. Χιλιάδες έλληννε ς άφησαν τα κόκκαλα τους από την πείνα και τις κακουχίες , στα βάθη της ενδοχώρας, καταδικασμένοι σε απίστευτες συνθήκες να εργάζονται ατέλειωτες ώρες σε διάνοιξη δρόμων, σε λατομεία, σε στρώσιμο σιδηροδρομικών γραμμών .Ελάχιστοι γύρισαν ζωντανοί στις εστίες τους…
Χιλιάδες Πόντιοι , αρνούμενοι να υποστούν μοιρολατρικά την οικτρή τύχη που τους περίμενε στα τάγματα εργασίας, αντέδρασαν ! Παίρνοντας τα όπλα, δημιούργησαν αντάρτικα σώματα , στα απρόσιτα βουνά του Πόντου, απασχολώντας έτσι μεγάλα τμήματα του Τουρκικού Στρατού.Οι σκληροτράχηλοι Πόντιοι , πάλεψαν για την επιβίωση της φυλής τους, σαν αληθινά λιοντάρια !!
Στις 19 Μαΐου του 1919, ο Τούρκος εθνικιστής αξιωματικός Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμψούντα , και κηρύσσει τον απελευθερωτικό αγώνα των Τούρκων. Δημιουργεί αμέσως ένοπλα τμήματα υπό την ηγεσία του περιβόητου Τοπάλ Οσμάν και ξεκινά τον απηνή διωγμό των ποντιακών αντάρτικων ομάδων, ενώ ταυτόχρονα καταστρέφει εκ βάθρων εκατοντάδες χωριά. Ο άμαχος ποντιακός πληθυσμός έχει εκατόμβες θυμάτων..Η ημερομηνία αυτή, αποτελεί εθνική εορτή της Τουρκίας, έως τις μέρες μας…Σύμφωνα με τις περισσότερες εκτιμήσεις μέχρι το 1922 δηλαδή τη Μικρασιατική Καταστροφή, τουλάχιστον 200.000 Πόντιοι έχασαν τη ζωή τους απο τις βαρβαρότητες των Τούρκων. Υπάρχουν αναφορές και για μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων. Ομως το σημαντικό στην ενέργεια των Τούρκων δεν είναι οι αριθμοί αλλά ο σκοπός τους, καθώς εξαφάνισαν εναν ολόκληρο Πολιτισμό, ο οποίος ειχε πανάρχαιες ριζες.
Η έλευση του Ελληνικού Στρατού , αναπτέρωσε τις ελπίδες των ποντίων, οι οποίοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν αυτόνομο κράτος. Ένα από τα τραγικά λάθη της μικρασιατικής εκστρατείας, ήταν η μη αξιοποίηση των εμπειροπόλεμων ποντιακών αντάρτικων ομάδων από την ηγεσία του ελληνικού στρατού, προκειμένου να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα της τελικής νίκης.Μέσα στα 3,5 χρόνια που διήρκεσε η μικρασιατική εκστρατεία , καμμία σοβαρή προσπάθεια δεν έγινε από το ελληνικό κράτος, για να ενσωματώσει αυτές τις δυνάμεις, που θα μπορούσαν να φανούν εξαιρετικά χρήσιμες στον κοινό αγώνα κατά του κεμαλισμού. Μόνοι, αβοήθητοι, αποκομμένοι οι Πόντιοι αντάρτες έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα απέναντι σε υπέρτερες και πολύ καλύτερα εξοπλισμένες στρατιωτικές δυνάμεις των Τούρκων, και παρ όλα αυτά δεν υπέκυψαν ποτέ…Ακόμα και μετά την υποχώρηση και αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού τον μαύρο Αύγουστο του 1922, συνέχισαν για δυο ακόμα χρόνια , έως το 1924 τον ανταρτοπόλεμο εναντίον των πανίσχυρων και με ακμαίο ηθικό Τουρκικών καταδιωκτικών τμημάτων, πληρώνοντας όμως βαρύτατο φόρο αίματος…Από τις 700.000 ψυχές, που αριθμούσε περίπου ο ποντιακός Ελληνισμός, μόλις οι 350.000 πέρασαν στην ρωσική πλευρά του Ευξείνου πόντου, όπου κι εκεί όμως γνώρισαν την φρίκη στα χεριά του Σταλινικού καθεστώτος των μπολσεβίκων, για πολλά χρόνια…
Πολλά χρόνια αργότερα , την δεκαετία του 1980, οι περισσότεροι επαναπατρίστηκαν στην Ελλάδα και μόλις στις 24 Φεβρουαρίου 1994 , η ελληνική βουλή αναγνωρίζει την 19η Μαΐου ως μέρα Μνήμης για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού…Κάτι όμως που δεν έχει τύχει της καθολικής αναγνώρισης, από τη στιγμή που κάποιοι αριστεροί εγκέφαλοι σκίζουν τα ιμάτια τους όταν αναφέρονται σε ολοκαυτώματα εβραίων, ενώ αναφέρονται σε συνωστισμούς στην προκυμαία της Σμύρνης, και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για τα ολοκαυτώματα του Ποντιακού Ελληνισμού και των Αρμένιων που πλήρωσαν κι αυτοί την τουρκική βαρβαρότητα με 1.500.000 θύματα την ίδια περίπου εποχή…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠ.
