Θέρισος
Ως πρώτη εμφάνιση του Βενιζέλου στην πολιτική σκηνή θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η Επανάσταση του Θερίσου.
Εύλογα θα ερωτήσει κάποιος: Καλά, τι κακό έκανε; Θέλησε να ενώσει την Κρήτη με την μητέρα Ελλάδα.
Μάλιστα. Και ο Σαμψών το 1974 έκανε επανάσταση (ή πραξικόπημα), με αποτέλεσμα να επέμβουν οι Τούρκοι, διότι ο τότε μεγάλος πολιτικός Κωνσταντίνος Καραμανλής και κατοπινός εθνάρχης είχε φροντίσει με την κατάλληλη συνθήκη (Τουρκία συνεγγυήτρια δύναμις), να έχουν λόγο διάφοροι επί της ελληνικότατης Κύπρου.
Υπάρχει έστω ένας εξ υμών που να πιστεύει ότι το πραξικόπημα Σαμψών έγινε για λόγους πατριωτικούς; Όταν η ιστορία, έστω και φιμωμένη, μας φωνάζει: Καιρό πολύ πριν την κατάληψη της Κύπρου από τους Τούρκους, ο «Εθνάρχης» Καραμανλής ερωτοτροπούσε επί μακρόν με αυτούς (τους Τούρκους), ο δε αείμνηστος Α. Παπανδρέου γνώριζε την όλη υπόθεση .Ο Ν. Μπαρμπής στο βιβλίο του Κ. Καραμανλής «Εθνάρχης» ή εθνικός εφιάλτης, σελ. 79, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λέει ότι και δυο χρηματίσθηκαν (κοινώς τα πήραν). Και μη ρωτήσει κανείς αν άνοιξε ο φάκελος. Ο φάκελος της Κύπρου μετά τριάντα πέντε χρόνια δεν άνοιξε ακόμη. Βλέπεις, ο αείμνηστος Ανδρέας είχε άλλες προτεραιότητες. Τότε και τώρα, περί ενώσεως μετά της μητρός Ελλάδος προσπάθησαν οι «εθνάρχες» μας.
Έτσι και τότε, ήταν πολλοί που είχαν συναποφασίσει. Έχω την βεβαιότητα ότι εκείνη την στιγμή η Επανάσταση του Θερίσου έδινε αφορμή και άλλοθι στην Τουρκία . Εξάλλου, κατά τα επεισόδια σκοτώθηκε και Τούρκος που ήτο στην πλευρά των Ελλήνων. Τούρκοι και Έλληνες να πολεμούν μαζί κομμάτι χονδρό .
Ακολουθεί κείμενο με την Ιστορία του Θερίσου (Βικιπαίδεια, Κρητική πολιτεία )
Η επιστροφή της Κρήτης από την ιδιοκτησία της Αιγύπτου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Το 1841 Κίνημα του Χαιρέτη και το 1858 το Κίνημα του Μαυρογένη, με το οποίο οι Κρήτες πέτυχαν προνόμια περισσότερα στην επανάσταση του 1866-1869. Η επανάσταση του 1877-1878, έφερε την Σύμβαση της Χαλέπας. Η Κρήτη αποχωριζόταν από την λοιπή Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα διοικούνταν από τη Γενική Διοίκηση Κρήτης και της παραχωρούνταν ορισμένα προνόμια, να αστυνομεύεται μόνο από Κρητικούς. Το 1889 η Οθωμανική Αυτοκρατορία περιόρισε σημαντικά τα προνόμια των Κρητών και μετά την επανάσταση των (καραβανάδων) ανέθεσε στον συνταγματάρχη Ταξίν την αστυνόμευση της Κρήτης. Η επανάσταση του 1889 καταπνίγηκε μετά από ένα οκτάμηνο. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1895 ξέσπασε νέα επανάσταση αλλά οι σφαγές των Οθωμανών δεν σταμάτησαν και στις 11 Μαΐου 1896 ο χριστιανικός πληθυσμός των Χανίων, ο οποίος αποτελούσε μειονότητα στην πόλη, υπέστη μεγάλη σφαγή, όπως και τον επόμενο χρόνο 1897. Η αποστολή ελληνικών στρατευμάτων στο νησί οδήγησε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 κατά τον οποίο τα οθωμανικά στρατεύματα νίκησαν κατά κράτος τα αντίστοιχα ελληνικά στο Θεσσαλικό μέτωπο. (Ο Βασιλιάς μεσολαβεί στον τσάρο και σταματούν οι Τούρκοι).
Τον Απρίλιο του 1910 συγκλήθηκε νέα συνέλευση, της οποίας ο Βενιζέλος εκλέχθηκε πρόεδρος ενώ κατόπιν έγινε πρωθυπουργός. Όλα τα ξένα στρατεύματα έφυγαν από την Κρήτη και η εξουσία περιήλθε εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση Βενιζέλου.
Η ελληνική κυβέρνηση, για να αποφύγει την τουρκική, αλλά και τις διεθνείς αντιδράσεις, δεν προχώρησε στην επίσημη αναγνώριση της Ένωσης. Αργότερα ο Βενιζέλος έφυγε από την Κρήτη για την Αθήνα, όπου έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας. Το 1911 οργανώθηκαν ένοπλες λαϊκές συγκεντρώσεις, που έγιναν εντονότερες με την άρνηση του Βενιζέλου να δεχτεί την είσοδο των Κρητών βουλευτών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Ο Εντουάρ Ντριό, ακαδημαϊκός και πανεπιστημιακός καθηγητής Ιστορίας, στο βιβλίο του «Ελληνική διπλωματική Ιστορία» (2000 ), αλλά και ο Γ. Γ. Αϋφαντής, μας βεβαιώνουν πως η είσοδος των Κρητών βουλευτών στο ελληνικό κοινοβούλιο ήτο προς όφελος των ελληνικών υποθέσεων. Ο Βενιζέλος, για μια ακόμη φορά, πράττει το αντίθετο. Είναι γνωστός σε όλους ο ρόλος της τότε «Εθνικής Εταιρείας», η οποία , μολονότι ιδρύθηκε από Έλληνες αξιωματικούς (Π. Λυκούδη, Α. Σοφιανό, Χ, Σολιώτη), περιήλθε στην επιρροή και διοίκηση των Εβραιομασόνων και χωρίς να θέλει με τις ενέργειές της υπηρέτησε αλλότρια συμφέροντα.
Όταν όλοι ήθελαν, εκείνος δεν ήθελε (Αντωνακέας, «Φαυλοκρατία», Γ.Γ. Αϋφαντής «Ιστορία και άνθρωποι»). Ο Βενιζέλος στις 10/7/1910 ζητά από τις μεγάλες δυνάμεις να μην ξεχασθούν τα κυριαρχικά δικαιώματα του Σουλτάνου επί της Κρήτης . Γενικότερα, η Επανάσταση του Θερίσου θα πρέπει να αποτελέσει ειδική παρουσίαση. Πάντως, εκείνο που έχει υψίστη σημασία είναι ότι ο Βενιζέλος από την επανάσταση βγαίνει αλώβητος και όταν ο Γεώργιος παραπονιέται στον Άγγλο Ναύαρχο για την στάση του Βενιζέλου, λέγοντας «θα διατάξω να συλληφθεί», ο Ναύαρχος απαντά: «Εμείς θα τον ελευθερώσουμε».
Στον δε γάμο του Βενιζέλου, καίτοι ο ίδιος δεν ήτο τότε ούτε επίσημος ούτε γνωστός, παρευρέθησαν διπλωμάτες, στρατιωτικοί όλων των ξένων δυνάμεων. Μήπως ήσαν μάγοι και εγνώριζαν την μελλοντική διαδρομή του; Ή μήπως είχαν χαράξει την επακολουθήσασα διαδρομή του;
Προδοσία Βορείου Ηπείρου
Ο τότε αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος στις 12/02/1913 ελευθερώνει τα Ιωάννινα και προχωρεί και ελευθερώνει σχεδόν ολόκληρη τη Βόρειο Ήπειρο. Ο Βενιζέλος αντιστέκεται στην ενέργεια αυτή. Δε θέλει να μπει ο ελληνικός στρατός στον Αυλώνα. Ελπίζω να μη χρειάζονται αποδείξεις για το ποιους ωφελούσε η στάση του. Πάντως, όταν ο Χριστάκης Ζωγράφος έκανε επαναστατική κυβέρνηση, με όλα όσα έλκει μια τέτοια ενέργεια, τότε ο Βενιζέλος έστειλε στην Κορυτσά το στρατηγό Παπούλα με τον ανάλογο στρατό, ο οποίος κατέστειλε τους απείθαρχους, δια των όπλων εννοείται. Και έτσι οι "φίλοι" μας Αλβανοί έκτοτε απολαμβάνουν την αγάπη μας.
Την ίδια μάλιστα αγάπη εξεδήλωσαν πανηγυρικά, για μια ακόμη φορά, ο αείμνηστος Α. Παπανδρέου (πρωθυπουργός τότε) μαζί με τον κ. Κ. Παπούλια, σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας, όταν στις 29 Αυγούστου 1987, και πριν πέσει το τείχος του Βερολίνου, έληξαν το εμπόλεμο με την Αλβανία, που ίσχυε από το 1940. Εμένα αυτή η ενέργεια, ιδιαίτερα τη δεδομένη στιγμή, μου δημιουργεί την υποψία μήπως η Αλβανία διαθέτει υπερόπλα. Ή μήπως το έκαναν στα πλαίσια του δόγματος "δε θέλουμε τίποτα, δε διεκδικούμε τίποτα"; Ποιός ξέρει; Εμείς εδώ δεν είμεθα οι επαϊοντες της πολιτικής. Κατά συνέπεια, ούτε ερωτήσεις ούτε αντιρρήσεις. Ψήφον, μόνον ψήφον, και πρέπει να είμεθα και ευχαριστημένοι.
Η συνέχεια της πολιτικής του καριέρας στο 4ο μέρος.
ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ 67
