για τις υπηρεσίες του. Συνεργάζεται με τους εξουσιαστές ως επαγγελματίας "αντιεξουσιαστής". Είναι ο κοινωνικός συνδικαλιστής. Ο συνδικαλιστής που φωνάζει και ωρύεται όσο κανένας άλλος, αλλά ταυτόχρονα τα "παίρνει" από αυτούς τους οποίους υποτίθεται εχθρεύεται. Αυτός είναι ο ρόλος του. Γι' αυτό "πληρώνεται". "Φωνάζει", για να μην ακούγεται κανένας άλλος, αλλά ταυτόχρονα η απειλή του δεν είναι σημαντική για τα "αφεντικά".
Αν αυτός που εμφανίζεται ως "αφεντικό" του είναι οι διεφθαρμένες ανθελληνικές κυβερνήσεις ή κάποιος εξωγήινος, αυτό ελάχιστα το ενδιαφέρει. Το ΚΚΕ το ενδιαφέρει να υπάρχει απέναντί του μια εξουσία, την οποία να μπορεί να την απειλεί, ώστε να την οδηγεί σε συναλλαγή. Μια εξουσία, που, αν την εξυπηρετήσει, να μπορεί να του αποδώσει κέρδος. Πώς γίνεται αυτό; Με τον εξής απλό τρόπο. Στην αστική δημοκρατία η βασική μονάδα είναι ο πολίτης. Η μαζικότητα των αντιδράσεων είναι το άθροισμα των αντιδράσεων των μονάδων. Συγκυριακά δηλαδή συγκεντρώνονται "μονάδες" με τυχαία κριτήρια και αυτό τους επιτρέπει να δίνουν συλλογικότητα στις αντιδράσεις τους.
Εκεί μπαίνει στο παιχνίδι του ελέγχου της αντίδρασης το ΚΚΕ.
Η οργάνωσή του και η συλλογικότητά του επιτρέπουν σ' αυτό να "παρεισφρέει" σε αντιδράσεις ιδεολογικών αντιπάλων του και να τις καπελώνει. Έχει έτοιμη "φασόν" την επιχειρηματολογία της διεκδίκησης, αλλά, και μόνον που υπάρχει στην πορεία, θέτει θέμα ιδεολογίας. Εκεί βραχυκυκλώνουν όλα. Ο δημοκράτης, που διαμαρτύρεται για ένα επίδομα, αρνείται να συνεχίσει να διαμαρτύρεται, όταν στην κεφαλή της πορείας βρίσκονται ιδεολογικοί του αντίπαλοι. Για ένα επίδομα αρνείται να στηρίξει αυτούς που, χωρίς να τον ρωτήσουν, μπήκαν μπροστά, υποτίθεται για να το διεκδικήσουν. Για λίγα χρήματα αρνείται ν' απαρνηθεί τη δημοκρατία. Το αποτέλεσμα; Η αντίδραση "ξεφουσκώνει". Οι δημοκράτες πηγαίνουν στα σπίτια τους και στον δρόμο μένουν τα "συντρόφια" να διαμαρτύρονται στα "αφεντικά" τους. Η πλειοψηφία εγκαταλείπει και η μειοψηφία του ΚΚΕ μονοπωλεί την αντίδραση εξυπηρετώντας την εκάστοτε εξουσία.
Λεωνίδας Β.Π.
