Η ατομική πράξη απειλεί τη συλλογική προσπάθεια.
Όποιος τους την επιχειρεί είναι εχθρός, που απειλεί την επιβίωση και όχι ήρωας, που θα βοηθήσει τους υπόλοιπους. Αυτός που την επιχειρεί απειλεί με διχασμό τη μάζα κι αυτό είναι επικίνδυνο, όταν η επιβίωση εξαρτάται από τον όγκο της μάζας αυτής. Ως εκ τούτου, ένας γενναίος άνθρωπος δεν προβάλλεται από την εξουσία ως πρότυπο μίμησης για έναν λαό που επιβιώνει με μέσον τη μαζικότητα.
Οι εβραίο-σιωνιστες επιλέγουν τη διαπαιδαγώγηση που γεννά δειλούς. Επιλέγουν να διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους με μέσον την τρομοκρατία, που τους βαστά ενωμένους γύρω από τους "προστάτες" τους. Σ' ό,τι αφορά την ατομική εκπαίδευση των μελών του ’’λαού’’ τους, επιλέγουν την αυστηρή εξειδίκευση. Γιατί ο απόλυτα εξειδικευμένος άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του και ως εκ τούτου φοβάται. Όταν κάποιος το μόνο που γνωρίζει στη ζωή του είναι τα ’’μαθηματικά’’, δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του ούτε μέσα σε σούπερ-μάρκετ. Εξειδίκευση σημαίνει εκ των δεδομένων ισχυρό σύνολο και αδύναμα άτομα. Το μοντέλο που επιλέγουν οι εβραίοι. Με την εξειδίκευση κάνουν τα μέλη του λαού τους "ρολίστες".
Οι δειλοί "ρολίστες" μένουν συσπειρωμένοι γύρω από τον "πυρήνα" της εξουσίας και οι δειλοί επιβιώνουν ως μάζα. Μία μάζα που πηγαίνει εκεί όπου την οδηγούν με όσο το δυνατόν λιγότερες "διαρροές" Μόνιμη προτεραιότητα για τους εβραίους έχει η έννοια του "λαού" και όχι αυτή του "ατόμου". Ο λαός διέσχισε την έρημο και όχι ο ήρωας μόνος του. Πρότυπο του λαού είναι ο κυνηγημένος και δειλός πρόγονος-λαός, που επιβίωσε της καταδίωξης με "τρεχάλα". Πρότυπο των εβραίων είναι εκείνος ο πειθαρχημένος, δειλός και υπάκουος λαός, που "πέτυχε" τον στόχο του.
Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν μέσω της ’’παιδείας’’ του ταλμούδ τον "υπερλαό", που επιβιώνει παντού —ακόμα και "ακέφαλος"— και όχι τον "υπεράνθρωπο", που θα ηγηθεί του λαού και θα τον οδηγήσει στη "σωτηρία". Ακόμα και οι ’’ηγέτες’’ τους είναι εξειδικευμένοι "οδηγοί" και όχι ταλαντούχοι "υπεράνθρωποι". Τους ταλαντούχους τους μισούν, γιατί απειλούν τον σχεδιασμό. Η "γιορτή" τους —και άρα ο στόχος τους— επιτυγχάνεται, όταν φτάσουν όλοι μαζί εκεί όπου θέλουν. Στη διαδρομή κλαίνε τους νεκρούς συντρόφους και στον τερματισμό γιορτάζουν όλοι.
Αντίθετα, ο Ελληνικός τύπος ανθρώπου στηρίζεται στα ακριβώς αντίθετα πράγματα. Επιβιώνουν τα άτομα και λόγω αριθμού επιβιώνει ο λαός. Ο Ελληνικός τύπος ανθρώπου είναι γενναίος, γιατί αγωνίζεται να επιβιώσει σε προσωπικό επίπεδο. Οι Έλληνες επιλέγουν τη διαπαιδαγώγηση που γεννά γενναίους ανθρώπους, οι οποίοι θα μπορούν να επιβιώνουν μόνοι τους. Στόχος τους, για να λύσουν το πρόβλημα της επιβίωσης, είναι ο Έλληνας Εθνικιστής "υπεράνθρωπος", που επιβιώνει παντού μόνος του. Ο Έλληνας Εθνικιστής "υπεράνθρωπος", που θα βοηθήσει τους συμπατριώτες του. Ο Έλληνας Εθνικιστής "υπεράνθρωπος", ο οποίος θα γίνει πρότυπο των συμπατριωτών του και θα οδηγήσει στη μίμηση.
Όπως οι εβραίοι θέλουν να δημιουργήσουν τον "υπερλαό", για να επιβιώνουν ως ’’φάρα’’, αντίστοιχα οι Έλληνες θέλουν να δημιουργήσουν τους Εθνικιστές "υπερανθρώπους", για να επιβιώνουν ως έθνος. Για να γεννηθούν όμως "υπεράνθρωποι", θα πρέπει να γεννηθεί ο πρώτος, που θα οδηγήσει στη μίμηση. Αυτός ο "υπεράνθρωπος" θα πρέπει να είναι ένα πραγματικό "θηρίο", εφόσον θα πρέπει να επιβληθεί σε "θηρία". Ο Μεγας Αλέξανδρος και οι ’’θηριώδεις’’ Έλληνες πολεμιστές έφτασαν στην κορυφή του κόσμου υπό την ηγεσία του "θηρίου" που "γέννησε" η κοινωνία τους και στη συνέχεια τους οδήγησε σ' έναν υψηλό στόχο. Ο Μεγας Αλέξανδρος έγινε ο ηγέτης των Ελλήνων και ήταν ο "υπεράνθρωπος", που γεννιέται από την ελληνική παιδεία και αυτός είναι που "σώζει", εφόσον ευνοεί μαζικά τα συμφέροντά των συμπατριωτών του.
Γι' αυτόν τον λόγο οι Έλληνες δε αποβάλουν από τον κόσμο τους τα "θηρία" και τα ακολουθούν, αφού μετά από μάχη διαπιστώσουν ότι είναι σε θέση να τους οδηγήσουν εκεί όπου "ονειρεύονται". Οι Έλληνες, έχοντας ως στόχο τη δημιουργία του "υπεράνθρωπου", αποφεύγουν στην εκπαίδευση την αυστηρή εξειδίκευση και επενδύουν στη σφαιρική μόρφωση. Αποφεύγουν να δημιουργήσουν "ρολίστες", γιατί αυτοί δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους και ως εκ τούτου απειλείται η συλλογική επιβίωση. Επιχειρούν να δημιουργούν τα "θηρία", την αντοχή των οποίων τη δοκιμάζουν πρώτα οι ίδιοι. Όποιος είναι τόσο γενναίος, ώστε να επιβληθεί στα "θηρία", μπορεί στη συνέχεια να τα επιβάλλει ως έθνος πλέον και στον υπόλοιπο κόσμο.
Εξαιτίας αυτών των αναγκών, οι Έλληνες λειτουργούν συνολικά με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τους εβραίους. Πρότυπα του Ελληνικού λαού είναι οι πατέρες-"υπεράνθρωποι" και όχι οι πατέρες-"υπερλαοί". Πρότυπά των Ελλήνων είναι οι μοναχικοί Έλληνες, που επιβιώνουν στις πιο δύσκολες συνθήκες. Ο ήρωας Οδυσσέας είναι πρότυπο, που επιβίωσε μόνος του εκεί όπου απέτυχαν όλοι οι σύντροφοί του. Πρότυπο είναι αυτός που, αφού επιβιώσει μόνος του, θα συναντήσει τους υπόλοιπους επιβιώσαντες, για να γιορτάσουν μαζί την επιβίωσή τους. Η "γιορτή" τους —και άρα ο στόχος τους— επιτυγχάνεται, όταν "συναντηθούν" μετά από τον κίνδυνο, αφού όμως ο καθένας έχει κάνει ό,τι του υποδείκνυε η προσωπική του κρίση και έχει πάει εκεί όπου ο ίδιος ήθελε.
Οι Έλληνες επενδύουν την επιβίωσή τους ως έθνος. Οι Έλληνες στη "διαδρομή" κλαίνε τους εαυτούς τους, παρά τους συντρόφους τους. Γιατί από τη μία αγωνίζονται για την επιβίωση τους —χωρίς να έχουν εξασφαλίσει τίποτε μέχρι την τελευταία στιγμή— και από την άλλη γιατί ως μοναχικοί αγωνιστές δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στους υπόλοιπους. Οι Έλληνες τους συμπατριώτες τους, τούς κλαίνε στη "γιορτή" της επιβίωσης, εφόσον εκεί μετράνε τις απουσίες. Το στοιχείο που τους δίνει δύναμη είναι το ίδιο που αποτελεί και την "Αχίλλειο πτέρνα" τους. Θυσιάζονται συμπολεμιστές, χωρίς όμως ν' απολαμβάνουν οι υπόλοιποι συλλογικά το κέρδος της συνολικής θυσίας.
Το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών είναι ένα Έθνος πανίσχυρων ατόμων, που όμως δεν έχει δυνατότητα να λειτουργεί συλλογικά με τον απόλυτο τρόπο. Με την παιδεία αυτήν δημιουργείται ένα Έθνος ανθρώπων-"θηρίων", που όμως στο συλλογικό επίπεδο δεν καταδέχεται να συναγωνιστεί το εβραϊκό "θηρίο" των δειλών. Όμως, για όσο διάστημα οι Έλληνες δεν έχουν φυσικό ηγέτη, δεν μπορούν να συναγωνιστούν τους εβραίους. Γιατί ο εβραϊκός ’’λαός’’ "ακέφαλος" μένει συσπειρωμένος και φτάνει στο "ζενίθ" των δυνατοτήτων του. Αντίθετα οι Ελληνες "ακέφαλοι" απλά επιβιώνουν και "σκορπίζουν". "Σκορπίζουν", γιατί ο καθένας, προκειμένου να κάνει το δικό του, λειτουργεί διασπαστικά για τους συμπολιτες του.
Από τη διαδικασία αυτήν βέβαια προέρχεται και το ’’δημοκρατικό πολίτευμα’’. Τα "θηρία" δεν μπορούν να συνυπάρξουν κάτω από άλλες συνθήκες. Αντίθετα, όταν η Ελληνική κοινωνία συντίθεται από "ρολίστες", δημοκρατία δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει δημοκρατία για τους ίδιους λόγους που δεν υπάρχει δημοκρατία μέσα στο χειρουργείο. Μέσα στο χειρουργείο ο καθένας "παίζει" τον ρόλο για τον οποίο έχει εκπαιδευτεί. Αν αρχίσει να μαλώνει ο χειρουργός με τη νοσοκόμα, θα πεθάνει ο ασθενής. Από τη στιγμή που δεν πεθαίνει ο ασθενής, σημαίνει ότι ο καθένας κάνει αυτό που πρέπει για τον ρόλο του. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους λαούς. Για να επιβιώνουν οι εβραίοι, σημαίνει ότι όλοι οι εβραίοι κάνουν τη ’’δουλειά’’ για την οποία έχουν εκπαιδευτεί.
Αντίθετα οι Έλληνες, για να επιβιώσουν, "σκορπίζουν", εφόσον δεν μπορούν ν' αναλάβουν ρόλους. Δεν μπορούν να συναγωνιστούν τους εβραίους, γιατί δεν μπορεί το άτομο —όσο χαρισματικό και να είναι— να συναγωνιστεί μόνο του μια ολοκληρη φάρα. Οι Ελληνες μόνον υπό την ηγεσία "υπεράνθρωπου" συσπειρώνονται και λειτουργουν πραγματικά ως Έθνος. Όταν συμβαίνει αυτό, είναι πρακτικά ανίκητοι !! Δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο, που να μπορεί να τους απειλήσει στοιχειωδώς. Δεν υπάρχει ανθρώπινη γνώση, που να μπορεί να τους "καπελώσει".
(τέλος πρώτου μέρους)
ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ 67
