Η
ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΗΣ ΞΕΦΤΙΛΑΣ
Πριν τις ευρωεκλογές, όταν ο Τσίπρας «θ’ άλλαζε την Ευρώπη». Άλλες γνώριμες φάτσες, άλλες όχι. Όλες όμως μ’ αυτή την «αριστερίλα», τη γλίτσα που φορτώνει ένα πρόσωπο αυτή η «ιδεολογία της ξεφτίλας». Γλοιώδεις φάτσες, βρωμισμένες όσο τα βρώμικα προδοτικά μυαλά τους. Και η συγκίνηση, κορυφώνεται… Bella ciao… morto per la liberta… il guerillero… Το τραγούδι των παρτιζάνων, των κολαούζων των Αμερικάνων που ενώ εισέβαλαν στη Νάπολη, αυτοί «έδιωχναν» το Μουσολλίνι.
Τραγουδάνε όλοι, τραγουδάει και ο «Αλέξης»…ο Αλέξης μας. Οι κολαούζοι πριν 70 χρόνια, θύματα της κόκκινης πανούκλας τουλάχιστον είχαν σηκώσει τα όπλα. Δοκίμαζαν να σώσουν την τιμή τους, με κάθε τρόπο. Ο Αλέξης… δεν κάνει τέτοια. Τραγουδάει , δίνει παράσταση και βέβαια ούτε κουβέντα για morto per la leberta. Έτσι κι αλλιώς και οι κολαούζοι τότε… morti per Stalin ήταν… το ξέρανε δεν το ξέρανε.
Σάββατο, 30 Μαϊου. Ημερολογιακά, τελευταία μέρα της Άνοιξης. Στην πρωτεύουσα μιας σκλαβωμένης ελληνικής πατρίδας, μιας ακόμα σκλαβωμένης ελληνικής πατρίδας, περιμένουν το καλοκαίρι. Σιγά – σιγά, αρχίζουν να μαζεύονται κάποιες «χαριτωμένες» φάτσες… Δεν είναι άγνωστες. Τις είχαμε δει κοντά στον Αλέξη πριν λίγες μέρες. Είναι φάτσες «χαρούμενες¨, αριστεροδεξιές, το ίδιο γλοιώδεις και ξεφτιλισμένες. Δίπλα τους οι φιλελεύθεροι, οι κοσμοπολίτες και οι δήθεν δεξιοί – μια ροζ δεξιά τουρκόδουλη, γερμανόδουλη, εβραιόδουλη. Η ξεφτιλοδεξιά της Μέρκελ και του αλκοολικού υπαλλήλου της, στο νησί.
Η Λευκωσία, κομμένη στα δύο, αντικρίζει απέναντι τον Τούρκο. Στον Πενταδάκτυλο, η τουρκική σημαία και αυτή του ψευδοκράτους, δίπλα δίπλα, δείχνουν ποιος κάνει κουμάντο στο νησί. Ο πράκτορας Αναστασιάδης, ετοιμάζεται να ολοκληρώσει την προδοσία του Χριστόφια. Είπαμε , αριστεροί και φιλελεύθεροι στα λόγια εχθροί, στα έργα φίλοι… και συνεργάτες.
Όμως οι «χαρούμενοι» φίλοι μας, δε νοιάζονται γι’ αυτά.
Δεν τους νοιάζουν ο Παλληκαρίδης, ο Καραολής, ο Δημητρίου, ο Γρίβας, ο αγώνας της ΕΟΚΑ. Γι’ αυτούς ποτέ δεν κάηκαν αγωνιστές σε καμία σπηλιά. Έχουν τη συμπαράσταση εξ’ άλλου της ροζ αριστεροδεξιάς. Πιστή στο αιώνιο καθήκον. Σε συγκέντρωση αριστερών πριν από 60 χρόνια, κάποιος «πατριώτης» αριστερός πέταξε το ποδήλατο στα πόδια του Παλληκαρίδη, ώστε να διευκολύνει την πρώτη σύλληψή του από τους Άγγλους. Ξέρουν τη δουλειά τους, εθνοαποδομητές, αιώνιοι προδότες, συνεργάτες των Άγγλων και κάθε εισβολέα στο μαρτυρικό νησί. Κανονικοί «ρουφιάνοι», που πρόδωσαν το πραγματικό όνομα του Γρίβα, όταν αυτός πολεμούσε τους Άγγλους. Δοσίλογοι των Άγγλων, των Αμερικάνων, των Σοβιετικών… σαν «συνεπείς κομμουνιστές» όπως είπε στο πρόσφατο μήνυμά του ο Καταστρόφιας. «Συνεπείς κομμουνιστές»… που άρχισαν να ροζίζουν… έχουν στείλει αντιπροσωπεία στο ξεφτίλα – πάρτυ των «χαρούμενων».
Το gay pride αρχίζει, ξεχύνονται οι «χαρούμενοι». Αδελφές , λεσβίες, μαστούρηδες, τραβεστί, όλη η εκλεκτή εκλογική πελατεία της αριστεροδεξιάς στην πίστα. Απ’ την πίστα, δε μπορεί να λείπει το μήνυμα της Αννούλας, με τη γνωστή ακτινογραφία. Όλοι ενάντια στο ρατσισμό, ζήτω η «ανωμαλία» κ.λ.π Ο ΔΗΣΥ εκεί, το ΑΚΕΛ εκεί. Ο νεκροθάφτης του Κυπριακού Ελληνισμού, παρέα με την ξεφτιλοαριστερά του «έξω οι ξένοι στρατοί απ’ την Κύπρο», εννοώντας ως ξένο… και τον ελληνικό.
Η γη της Κύπρου έχει αντέξει πολλά. Έχει Ιστορία, δεν καταργείται από την Αναστασιάδη, το ΑΚΕΛ και τον κάθε προδότη. Η Κύπρος είναι η Γη που ελευθέρωσε ο Κίμων ο Αθηναίος, όταν δεν ήταν «μακρυά». Όταν δεν κυβερνούσαν οι ψευτοεθνάρχες Καραμανλής και Μακάριος, οι οποίοι… τυχαία ο ένας νομιμοποίησε το ΚΚΕ και ο άλλος ξεκίνησε με αριστερούς τον «αγώνα» του. Η Κυπριακή Γη, ποτισμένη με αίμα Ηρώων, με Αίμα Ελλήνων, έχει υποστεί – αν μη τι άλλο – τη βία άξιων εχθρών. Την προτιμά από τη «συναδέλφωση» ροζ αλητών και ξεφωνημένων. Άρα, γιατί ασχολούμαστε μ’ έναν εσμό της ντροπής; Για ένα μόνο λόγο.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ! Για κάθε εξέχον μέλος του αδελφάτου της ντροπής, το ΔΗΣΥ, το ΑΚΕΛ και τα ροζ – κόκκινα φιλαράκια τους, ο Κύπριος πατριώτης έχει έναν Καραολή. Για κάθε ανώμαλο αριστεροξεφτιλισμένο συνοδοιπόρο τους, έχει έναν Παλληκαρίδη. Για κάθε λαοπρόβλητο θηλυπρεπή (επιεικώς) «καλλιτέχνη» τους, έχει έναν Ισαάκ και ένα Σολωμό. Όταν τα λάγνα βλέμματα κάθε «χαρούμενου» ψηφοφόρου του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ αναζητούν το επόμενο «θύμα», ο Κύπριος πατριώτης στρέφει το βλέμμα του στη σκλαβωμένη Αμμόχωστο αναζητώντας τον επόμενο τουρκομογγόλο ένοχο. Κανείς δεν είναι αθώος, αφού κατοικεί σε σκλαβωμένη γη. Ούτε ο Έλληνας να ξεχνά, ούτε ο Τούρκος που την πατάει. Και ας θυμούνται κάτι και όλοι αυτοί, που τόσο βάναυσα πατάνε την αξιοπρέπεια των Ελλήνων, Κυπρίων και Ελλαδιτών. Όταν οι Έλληνες ορκίζονται «στο σταυρό» … το εννοούν.
Γι’ αυτό τους αφιερώνουμε ένα στίχο:
Ζέρβα απ’ τον τάφο έβγα και δες
θ’ αναστηθεί ξανά ο ΕΔΕΣ
για τη σημαία και το σταυρό
αν χρειαστεί και στο βουνό
εμείς δεν ξέρουμε ζυγό.
KARAYA1
