Οι γνωστοί άγνωστοι αριστεροπροοδευτικοί ήταν στα πόστα τους… στις εισόδους των σχολείων μοιράζοντας φυλλάδια. Τα παιδάκια γέμισαν τα προαύλια των σχολείων με τις χαρούμενες φωνούλες τους και οι γονείς τους με την απογοήτευσή τους, την πίκρα τους, τα ΓΙΑΤΙ τους.
Οι γονείς που, αντί να χαίρονται με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, με την εισαγωγή των παιδιών τους στην επόμενη τάξη, είναι γεμάτοι άγχος και στεναχώρια. Άγχος για το αν θα καταφέρουν να πάρουν όλα τα σχολικά είδη που χρειάζεται το παιδί τους και στεναχώρια γιατί ούτε φέτος μπορούν να του πάρουν καινούρια τσάντα και κασετίνα, κι ας έχει φθαρεί. Άγχος για το αν θα καταφέρουν να πληρώσουν τα Αγγλικά και στεναχώρια γιατί θα πρέπει να διακόψουν το ωδείο, κι ας έχει το παιδί ταλέντο στη μουσική.
Γιατί;
Γιατί οι μισοί από αυτούς είναι άνεργοι και οι υπόλοιποι με πετσοκομμένους μισθούς που δε φτάνουν ούτε για τα βασικά.
Γιατί αγόρασαν, με δάνειο, ένα σπίτι φούσκα που σήμερα έχει χάσει το μισό της αξίας του και το οποίο κινδυνεύουν να χάσουν.
Γιατί αποφάσισαν να κάνουν παιδιά, για να γεμίσουν την Ελλάδα με Έλληνες, και οι ανθέλληνες δημοκράτες κυβερνήτες αυτής της χώρας τους τιμωρούν.
Ο αγιασμός τελειώνει και ο διευθυντής του σχολείου παίρνει το λόγο για να υποδεχτεί τους μαθητές με ενθαρρυντικά λόγια και ευχές για καλή πρόοδο.
Όλα καλά μέχρι τη στιγμή που ενημερώνει τους γονείς ότι :
1. Το Υπουργείο Παιδείας έχει στείλει όλους τους τίτλους των σχολικών βιβλίων αλλά… όχι αρκετά βιβλία για όλους τους μαθητές! Λες και το Υπουργείο δε γνώριζε από τον Ιούνιο, που ολοκληρώθηκαν οι εγγραφές, πόσους μαθητές είχε το κάθε σχολείο.
2. Λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών το σχολείο θα υπολειτουργήσει για μερικές μέρες, ενώ το ολοήμερο δεν θα λειτουργήσει καθόλου! Αλήθεια, γιατί δεν φέρνουν μερικούς από αυτούς που περισσεύουν και τίθενται σε διαθεσιμότητα;
Τι άλλαξε; ΤΙΠΟΤΑ. Κάθε χρόνο τα ίδια. Κάθε χρόνο λείπουν βιβλία και δάσκαλοι, δε φταίει το σχολείο, το Υπουργείο φταίει. Μέχρι σήμερα κανείς δεν αντιδρούσε, κανείς δε μιλούσε.
Σήμερα όμως υπήρχαν κάποιοι που σήκωσαν τα βλέμματά τους και κοίταξαν κατάματα το διευθυντή και τον ρώτησαν:
Κι εσείς, οι δάσκαλοι, που λέτε ότι αγαπάτε τα παιδιά μας, τι κάνετε γι αυτό;
Εκείνος αιφνιδιασμένος έκανε ένα βήμα πίσω και σώπασε. Οι δάσκαλοι κατέβασαν ντροπιασμένοι τα κεφάλια. Η ντροπή είναι το πρώτο βήμα για τη συνειδητοποίηση της ευθύνης. Της ευθύνης που έχουμε όλοι εμείς που κρατάμε στα χέρια μας τις τύχες του μέλλοντος της Ελλάδας ως έθνους, των παιδιών μας.
Ας μην τους αφήσουμε να συνεχίσουν ανενόχλητοι τη λεηλασία των αθώων αυτών ψυχών.
Ας μην αφήσουμε αυτά τα παιδιά να συνηθίσουν την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους.
Ας ανοίξουμε το δρόμο ΕΜΕΙΣ σήμερα, για να απολαύσουν τα παιδιά μας ΑΥΡΙΟ, τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ του Ελληνισμού.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΙΑΤΡΙΔΟΥ
(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ)
