Ο Ορθολογισμός γινόταν περισσότερο ακραίος κάθε δεκαετία που περνούσε. Το πιο ακραίο προϊόν του ήταν ο Κομμουνισμός.
Τον αιώνα από το 1750 έως το 1850, η δημοκρατία είχε υποσκάψει το Κράτος και είχε ανοίξει τον δρόμο στην Οικονομική Εποχή. Ο χρηματιστής και ο βιομηχανικός βαρόνος είχαν αντικαταστήσει τον απόλυτο μονάρχη. Ο δε Κομμουνισμός αποτελεί το σύμβολο της μεταφοράς του δημοκρατικού αγώνα στην σφαίρα της οικονομίας.
Ο Κομμουνισμός προήλθε από μια ορθολογιστική φιλοσοφία: μια υλιστική μεταφυσική, μια ατομιστική λογική, ένα κοινωνικό ήθος, μια πολιτική οικονομία. Πρόσφερε ακόμα και μια φιλοσοφική ερμηνεία της Ιστορίας που διατράνωνε πως “ η ανθρώπινη ιστορία αποτελεί την ιστορία των οικονομικών αναπτύξεων και αγώνων”! Και αυτοί οι άνθρωποι χλεύαζαν τους Σχολαστικούς φιλοσόφους για την φύση των προβλημάτων, τα οποία οι ίδιοι δημιουργούσαν. Όπως και την θρησκεία (ιδωμένη υπό οικονομικό πρίσμα, πάντα). Η τεχνική και η τέχνη ήταν εξίσου οικονομικές, στην φύση τους. Αυτή η θεωρία ήταν πρακτικά, η κορωνίδα της διανοητικής ηλιθιότητας στην Εποχή της Οικονομίας.
Κατά αυτόν τον τρόπο, η Εποχή επιβεβαίωνε την αναγκαιότητα και την οικουμενικότητα της.“ Τα πάντα στην οικονομία, τίποτα έξω από την οικονομία, τίποτε ενάντια στην οικονομία”, αυτό κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν και το κεντρικό της σύνθημα.
Όπως η πολιτική έκφανση της δημοκρατία, στόχευε ενάντια στην ποιότητα και την παράδοση, τόσο και η οικονομική έκφανση στόχευε εξίσου σε αυτήν την ποιότητα και την ανωτερότητα, αφού την έθετε στην βάση των οικονομικών διαφορών. Η πολιτική πάλη των τάξεων, έγινε οικονομική πάλη. Όταν στην πρώτη φάση, το κάλεσμα γινόταν στον οποιονδήποτε δεν ανήκε στην αριστοκρατία ή στον κλήρο, αργότερα το κάλεσμα επεκτάθηκε στους μη-κατέχοντες. Όχι όλους τους μη-κατέχοντες όμως, αλλά αυτούς στα αστικά κέντρα, και από αυτούς μόνο τους χειρώνακτες εργάτες, μιας και ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να κινητοποιηθούν και να βγουν στους δρόμους και να διεξάγουν τον ταξικό πόλεμο.
Αλλά ο Κομμουνισμός ήταν πολιτικός στην φύση του, αντίθετα με τον Φιλελευθερισμό, και ως εκ τούτου βρήκε έναν εχθρό που έπρεπε να εξοντωθεί: Την αστική τάξη! Για να γίνει το σχέδιο δράσεως ακόμα καλύτερο, έγινε η εξής απλούστευση: Υπάρχουν δύο πραγματικότητες στον κόσμο, το προλεταριάτο και οι αστοί. Τα 'Εθνη και τα Κράτη είναι αστικά εφευρήματα, για να διαιρούν το προλεταριάτο, και ως εκ τούτου αυτό να είναι κυριευμένο. Κάπως έτσι ξεκίνησε να θεωρείται ο Κομμουνισμός σαν μια Διεθνής, αλλά η δύναμη αυτής της “Διεθνούς” αποδείχτηκε όταν όλες αυτές οι οργανώσεις του “ταξικού πολέμου” σε όλες τις χώρες, αφοσιώθηκαν με την ψυχή τους στον πόλεμο μεταξύ των εθνών. Δεν υπήρξε ποτέ μια Διεθνής με την πραγματική σημασία του όρου.
Όπως και να έχει όμως, αποτελούσε μια κατίσχυση της πολιτικής και αποτελούσε μια υπολογίσιμη δύναμη, κατά την διάρκεια της Οικονομικής Εποχής. Ήταν σε θέση να φέρει εμφυλίους πολέμους σε διάφορες δυτικές χώρες πχ στην Γαλλία το 1871. Το σημείο σταθμό για αυτόν ήταν η Μπολσεβίκικη Επανάσταση στην Ρωσία το 1918, που η θεωρία του κομμουνισμού υιοθετήθηκε από ένα μη-θεωρητικό Ασιατικό καθεστώς σαν όπλο εξωτερικής πολιτικής.
Η ουσία του Κομμουνισμού, όπως και κάθε προϊόντος του Ορθολογισμού, ήταν που δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις του. Χρησιμοποιώντας ανόργανη λογική (σσ. αυθαίρετη) για να καταστρώσει ένα πρόγραμμα για να αντιμετωπίσει γεγονότα, δεν αναιρεί το γεγονός πως ένας οργανισμός έχει δική του δομή, ανάπτυξη και ρυθμούς. Αυτό μπορείς να το τραυματίσεις, να το παραποιήσεις, να το εξοντώσεις απ' έξωθεν, αλλά δεν μπορείς να το αλλάξεις στον πυρήνα του. Για αυτό ο Κομμουνισμός ήταν μια καθαρή διαλυτική δύναμη, και για αυτό η μεγάλη Ασιατική Δύναμη στα σύνορα της Ευρώπης το υιοθέτησε σαν μέσο δολιοφθοράς εναντίον των Ευρωπαϊκών Κρατών. Ο Κομμουνισμός, όπως όλες οι Ουτοπίες, είναι ανεφάρμοστος γιατί είναι ορθολογικός, ενώ η Ζωή είναι ανορθόλογη. Η ιδιοτροπία της Ουτοπίας του Κομμουνισμού, είναι πως καθιστά τον εαυτό της νομοτελειακό. Αυτό οφείλεται στην θέληση-για-δύναμη του Κομμουνισμού, και αυτό το υπερφίαλο αίτημα είχε τον ίδιο κύκλο ζωής, όπως και ο Ορθολογισμός. Με το πέρασμα της Εποχής της Απόλυτης Πολιτικής, ακόμα και η πάλη των τάξεων χάνει την θεωρία της. Η Ιστορία υποδέχεται τον Ορθολογισμό και τα υπό παράγωγα του, στα μαυσωλεία της. Ο θάνατος, και όχι η διάψευση, είναι η μοίρα των ορθολογιστικών θεωριών της πολιτικής και της οικονομίας. Εμείς που ζούμε στα μέσα του 20ού αιώνα, θα είμαστε μάρτυρες της τελικής αχρήστευσης του Ορθολογισμού και των απογόνων του.
Αντεπίθεση
