Τα μαθήματα της στοιχειώδους εκπαιδεύσεως τα παρακολούθησε στην Σύρο.
Ο πατέρας του τον προόριζε για έμπορο, αλλά εκείνος σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, από το οποίο απεφοίτησε είκοσι τριών χρόνων.
Η μορφή του δεν ήτο η χαρακτηρίζουσα την ελληνική φυλή. Είχε το τυπικό εβραϊκό επίμηκες ωοειδές σχήμα κεφαλής, με οξεία κατάληξη εις την κορυφή (Baker 1974). Ήτο ισχνός , με φωνή λεπτή, χείλη σαρκώδη , κατασκευή σώματος περισσότερο γυναικεία παρά ανδρική. Παρουσίαζε συχνό νευρικό σπασμό (τικ) της αριστεράς παρειάς (κατά διαβολική σύμπτωση τον ίδιο ακριβώς σπασμό με τον αιμοσταγή Ροβεσπιέρο). Ο Αντωνακέας στη «Φαυλοκρατία», α τόμος , τον χαρακτηρίζει «Μεφιστοφελή». Από πλευράς ιδιοσυγκρασίας ήταν αρχομανής. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου μαζί, μπροστά του φαντάζουν ως νάνοι αδιαφορίας για την αρχηγία. Ήτο επίσης ραδιούργος , δολοπλόκος, αμφίθυμος, υστερικός, κυκλοθυμικός ,εκρηκτικός ,προσβλητικός, καχύποπτος, αλάθητος ως πάπας, καταχραστής χρημάτων , ηθικός αυτουργός δολοφονιών. Έφερε μέσα του την εβραϊκή κατάρα: θεωρούσε τον εαυτό του «σκεύος εκλογής του Μεγάλου Αρχιτέκτονος του σύμπαντος». Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έμεινε ποτέ στην θέση της αντιπολίτευσης. Ο λαός τον αποπέμπει και αυτός επιστρέφει με τις ξένες λόγχες ως συνωμότης και δικτάτωρ από το 1917 -1920 (περιπτώσεις Κρήτης, Θεσσαλονίκης, Βουλής Λαζάρων).
Των πραξικοπηματικών πράξεων αυτού ο αριθμός είναι ασύλληπτος. Δια την μασονική του ιδιότητα μας βεβαιώνει ο Ιωάννης Λουκάς στην «Ιστορία της Ελληνικής Μασονίας».
Ωστόσο, υπάρχει και η αλλη πλευρά του: ήτο ευφυέστατος, πολυστροφότατος, με δυνατότητα επηρεασμού του ακροατηρίου καταπληκτική, με επιχειρηματολογία ασύλληπτη , με πειθώ ακαταμάχητη ,με ταχύτητα που θύμιζε αιλουροειδές , με νομική επάρκεια απροσμέτρητη. Υπήρξε ρήτορας διαμετρήματος. Η πατρίδα μας ήτο τα μέγιστα ατυχής, διότι αυτές τις τόσο καλές του ιδιότητες τις φύλαξε για την δική του πατρίδα.
Πολιτικές πεποιθήσεις του Βενιζέλου
Στην πολιτική του διαδρομή έγινε οπαδός των πλέον αντιφατικών θέσεων: άλλοτε ακραιφνής δημοκράτης και άλλοτε, χωρίς να τον εμποδίζει κανένας ηθικός φραγμός, δικτάτωρ. Έγινε βαθύπλουτος, χάρη στον δεύτερο γάμο του και τις χορηγίες Αγγλίας, Γαλλίας, αλλά και χάρη στην αρπαγή χρημάτων από εράνους των ομογενών. (Δεν απάντησε το 1924 στην αντιπολίτευση για τα δισεκατομμύρια που διαχειριζόταν ο ίδιος προσωπικά). Πήρε αστρονομικές χορηγήσεις από τον Εβραίο μεγαλέμπορο όπλων Ζαχάρωφ . Κατά τον Ζαβιτσάνο, ο Ν. Πολίτης τον ερώτησε :«Ώστε και αυτή την ντροπή θα κάμη ο Βενιζέλος;»
Αυτά όλα ίσως ακούγονται τρομερά, αλλά είπαμε εγώ τα γεγονότα και εσείς το συμπέρασμα. Στο έργο του Greek memories ο Βρετανός συγγραφέας και πράκτωρ της Ιντέλλιτζενς Σέρβις kombon McKenzie καταθέτει ότι το 1916 που υπηρετούσε ως διπλωμάτης στην Ελλάδα έλαβε από την Βρετανία, δύο ανισομεγέθεις σάκους γεμάτους λίρες .Ο μικρός σάκος προοριζόταν για τον Ιταλό πρωθυπουργό και ο κατά πολύ μεγαλύτερος για τον Ελ. Βενιζέλο. Επίσης, κατά τον Ρώσο πρεσβευτή Elim Deminof (Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος) τα ποσά που εδόθησαν στον «εθνάρχη» από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας για διάθεση κατά βούληση δεν έχουν προηγούμενο .Ο Μπριάν έστειλε στον Γκιγιεμέν 950,000 γαλλικά φράγκα «για χρηματοδότηση του Βενιζέλου για την εκστρατεία του εναντίον της βασιλικής οικογένειας». Ο Ντεμίντοφ τηλεγραφεί στις 21/2/1915 στην κυβέρνησή του ότι έχει αποδείξεις πως οι Γάλλοι έδωσαν στον «εθνάρχη» 2,000,000 φράγκα «για την άσκηση προπαγάνδας στον στρατό», προκειμένου να κανονίσουν και εκείνοι την προσφορά τους, σε κάτι ανάλογο. Αν λοιπόν είχαμε τώρα αυτόν τον «εθνάρχη», είμαι σίγουρος πως σε δύο μήνες το έλλειμμά μας θα μετατρέπετο σε πλεόνασμα.
Με την παραίτησή του από βουλευτής και τον διορισμό του σε Εφέτη, ο Κωστής Μητσοτάκης , γαμπρός του «εθνάρχη», το 1888 τον προωθεί στην βουλευτική του έδρα (24 ετών). Θα μπορούσα να ισχυρισθώ ότι κάποιο αόρατο χέρι τον σπρώχνει για να καταλάβει την εξουσία: Πρώτα η επανάσταση στο Γουδί. Τα κινήματα των θερμοκέφαλων κουράζουν τον λαό και τότε το αόρατο χέρι του χαρίζει κυριολεκτικά την εξουσία Το 1916 το ίδιο χέρι οδηγεί τις γαλλικές λόγχες υπό τον Σαρλ Ζονάρ και τον εγκαθιστά Δικτάτορα για 3.5 χρόνια, βιάζοντας την λαϊκή βούληση. Εκατόμβες θυμάτων.
Έτσι ,για του λόγου το αληθές, αναφέρω μερικά θύματα:
στην Λαμία εκτελούνται από τα έκτακτα βενιζελικά στρατοδικεία οι λοχίες Γ. Γιαννακόπουλος και Ν. Αραχνιώτης,
στην Θήβα οι υπολοχαγοί Γ. Φασουλόπουλος , Γ. Σμυρναίος, Ι, Στάικος και ο ανθ/στής Κ. Κούνδουρος .
Ο Μ. Ι. Μάλαινος στο έργο του «ο Αλέξανδρος βασιλεύς με ακάνθινον στέμμα» μας αναφέρει παραθέτοντας και ονόματα ότι «οι εκτελέσεις ανέρχονται σε πολλές δεκάδες». Αποτάξεις και καθαιρέσεις εμπείρων αξιωματικών, που εκείνες τις ώρες ισοδυναμούν με έσχατη προδοσία , αλλά και εξορίες, φυλακίσεις, τρομοκρατία όλων όσων δεν ήθελαν να προσκυνήσουν τον εντεταλμένο από τον Ιεχωβά Βενιζέλο.
Ο Μητσοτάκης λοιπόν, τον κάνει βουλευτή το 1888, όπως προανέφερα .Τα στελέχη του κόμματος αντιδρούν: «Τούτονε το κοπέλι θα ψηφίσουμε για αρχηγό;» Ο πρίγκιψ Γεώργιος τον διορίζει υπουργό Δικαιοσύνης. Αυτός, μέσω της εφημερίδος Κήρυξ, με ψευδώνυμο σε σειρά άρθρων υπό τον τίτλο «Γεννηθήτω Φως», σχεδόν τον προδίδει. Χάριν της αμοιβής των 200 λιρών τουρκικών ,αναλαμβάνει ως πολιτική αγωγή κατά των Αντωνίου Λαρεντζάκη και Γεωργίου Παπαδάκη, που εκατηγορούντο ψευδώς για τον φόνο του Τουρκοκρητικού Μεμφσούτ Μπαντρί. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κανένας δικηγόρος της Κρήτης δεν αναλάμβανε ως πολιτικός ενάγων την υπόθεση. Ο εν δυνάμει «εθνάρχης», και έχοντας τις προαναφερθείσες ικανότητες, κατάφερε να επιτύχει την θανατική ποινή και για τους δυο. Τώρα, θα ισχυρισθεί κάποιος: «τη δουλειά του έκανε». Όμως ο «εθνάρχης» δεν έμεινε εκεί: με πείσμα και επιμονή , με διαβήματα κυνήγησε τον σουλτάνο Μαχμούτ πασά (ο οποίος θέλησε να δώσει χάρη) μέχρι την εκτέλεση της ποινής. Λίγο αργότερα ένας Τούρκος που συνελήφθη για άλλο αδίκημα ομολόγησε και τους δύο προηγούμενους φόνους. Επειδή οι Κρητικοί δεν παίζουν, ο «εθνάρχης» κρύφτηκε για αρκετόν καιρό στο μοναστήρι Γουβερνέτου.
Εδώ νομίζω ότι του έγινε το πρώτο ανάθεμα: ένας κληρικός που είχε μεταλάβει τους μελλοθάνατους, επί σαράντα ημέρες από μόνος του έκανε τρισάγιο στον τόπο εκτελέσεως και στην συνέχεια πήγαινε στο σπίτι του «εθνάρχη» και αναθεμάτιζε. Ο Ν. Αντωνακέας παραθέτοντας μαρτυρίες συμφοιτητών του μας βεβαιώνει ότι ο «εθνάρχης» μισούσε κάθε τι ελληνικό.
Στο φύλλο της 26/11/1911 της εφημερίδας Σκριπ, ο Εμ. Γεωργιάδης με επιστολή του κατηγορεί τον «εθνάρχη» ως καταδότη, διότι αντί 50 λιρών κατέδωσε στους Τούρκους ότι ο Β. Ε. Γεωργιάδης, από το κατάστημα του Π. Φουφουδερού στα Χανιά, αγόρασε φυσίγγια για τους επαναστάτες. Η προδοσία του είχε σαν αποτέλεσμα την ερήμην θανατική καταδίκη του Β.Ε. Γεωργιάδη στις 12/1/1890. Ο κατήγορος του «εθνάρχη» στην ίδια επιστολή κατηγορεί τον Βενιζέλο ότι για λόγους προμήθειας αγόραζε όπλα και σφαίρες για την τουρκική αστυνομία. Η κατηγορία αυτή δεν απαντήθηκε ποτέ από τον «εθνάρχη».
Τον Δεκέμβριο του 1930 ο Βενιζέλος προτείνει στην επιτροπή απονομής Βραβείου Νομπέλ για την Ειρήνη (πιθανόν κατόπιν οδηγιών από κάποια κέντρα ή δικής του παραφροσύνης) τον Κεμάλ για την μεγαλυτέρα διάκριση λέγοντας τα εξής επί λέξει:
«Ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς, Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας , είναι ο άνθρωπος που συνέβαλε τόσο πολύτιμα στην ειρήνη. Ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης έχω την τιμή να προτείνω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ για την μοναδική τιμή του Βραβείου Νομπέλ για την Ειρήνη…» .(υπογράφει) Ελευθέριος Βενιζέλος, πρωθυπουργός της Ελλάδος (Μπαρμπής 2000)..Έχω την εντύπωση (εκτίμηση καθαρά προσωπική ) ότι μόνον ο Στάλιν πλησίασε ή μπορεί και να ξεπέρασε σε αριθμό σφαγιασθέντων τον συμπατριώτη του Μουσταφά Κεμάλ. Ο εθνάρχης μας όμως τον προτείνει για το Νομπέλ, μπορεί με τόσους που έσφαξε να έφερε την ειρήνη, όταν δεν υπάρχει κανένας ζωντανός πόλεμος δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό .
Αν όλα αυτά δεν προσδιορίζουν πλήρως και επακριβώς κάποιον, τότε τι τον προσδιορίζει;
Η συνέχεια της πολιτικής του καριέρας στο 3ο μέρος.
ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ 67
